Waarom zouden we nog overleggen, de Minister weet toch hoe het moet?
13/11/09
De herstructurering bij defensie, vervat in het plan De
Crem, zal een enorme impact hebben. Een impact op het leven van het personeel
van defensie in kwestie, en niet in het minst op hun gezin en gezinsleven. De
Minister spreekt van overleggen, donderdag nog in het Parlement, maar heeft
blijkbaar niet de minste notie van het begrip. Als hij op deze arrogante,
nietsonziende manier doorgaat, zullen drama's het gevolg zijn. En dat is de
hoofdreden waarom zes van de zeven sociale onderhandelaars niet aan tafel gaan,
geen andere. De Crem moet voor één keer die arrogantie laten vallen, en op een
normale manier met mensen praten, teneinde vooral menselijk leed en moeilijke
levensomstandigheden voor duizenden te vermijden.
Het gaat om 23 sluitingen van kazernes en meer dan 7000 personeelsleden
bij defensie. De bedoeling is sluiten van kazernes, niet vervangen van
pensioengerechtigden, en verhuizen van de militairen waar er wordt gesloten.
Mogelijks staat er een strategobord in het bureau van De Crem waarop hij even
schuift op het bord met de pionnetjes. Dat even schuiven met de pionnetjes
houdt in dat duizenden gezinnen ofwel moeten verhuizen, ofwel dat er voor
duizenden gezinnen een ouder veel meer afwezig zal zijn. En we hebben het over
defensie, een overheidsector waar afwezigheid thuis al redelijk vaak gevraagd
wordt. Zeker nu de Minister ook al oplegt dat er meer militairen constant in
het buitenland moeten zijn. Voor welke keuze staan al die gezinnen? Moeten ze
opnieuw verhuizen -want vele van hebben dat al minstens één keer gedaan, de
meeste al een aantal keer? Moeten ze hun kinderen uit hun omgeving wegtrekken?
Moet hun partner volgen en misschien zelf hun job opgeven?
Het zijn allemaal vragen die terecht worden gesteld door
zes van de zeven betrokken bonden en sociale partners. Ze werden ook
geformuleerd in de pamfletten die door defensie verboden werden. Waarom niet,
censuur kan er ook nog bij. Vandaar dat diezelfde sociale partners een paar
eenvoudige vragen hadden voor de Minister bij aanvang van het overleg. Zoals :
op basis waarvan werden de beslissingen genomen? Zijn er voorzieningen
getroffen om deze massale "sociale verhuis" te begeleiden en is er
geld vrijgemaakt voor de uitvoering? Dat soort vragen. Maar een beetje Minister
van Defensie wuift dat soort gedurfde bevragingen toch best weg met het handje.
No questions asked. Sterker nog, hij zei op 12 november in de Senaat
herhaaldelijk dat hij overlegt. Quod non.
En dus wil De Crem even in anderhalf jaar heel deze
operatie er door duwen. Alsof het voor al die gezinnen de evidentie zelve moet
zijn. Alsof ze hem moeten bedanken voor zo veel voorzienigheid. Want ook op de
vraag om dit iets geleidelijker te doen : geen antwoord. Laten we wel wezen, de
sociale partners van defensie waren en zijn bereid om een grote hervorming te
doen. Daar gaat het zelfs niet om. Het gaat om het feit dat we in een land met
een traditie van sociaal overleg, ook een reden hebben voor die traditie. Die
reden is dat de vakbonden in een organisatie mensen zijn die een paar decennia
aanwezig blijven. In een complexe zeer verspreide structuur van defensie is dat
wellicht ook nodig om de volledige kennis van de situatie én de historiek in de
vingers te krijgen.
Een Minister niet. Die blijft een paar jaar. Die kan zich
laten vertellen hoe de vork aan de steel zit. Maar die kan het niet weten. En
daarom durven we duidelijk stellen dat het hier om arrogantie gaat. Een
Minister die vindt dat de sociale partners geen vragen moeten stellen, of er
minstens geen antwoord op dient te geven. Een Minister die vindt dat overleg er
in bestaat dat hij zijn beslissingen meedeelt, en niet dat er op voorhand
plannen worden besproken om te horen wat de opmerkingen zijn om er vervolgens
een definitief plan van te maken. En is het niet zo dat er altijd te vinden
zijn die kritiek hebben, zeker bij grote hervormingen? Natuurlijk, maar het
gaat hier om een grote hervorming met impact op het leven van duizenden. En zes
van de zeven partners die die mensen in veel gevallen zelfs persoonlijk kennen,
geven nu al een hele tijd een sterk signaal.
Het signaal dat ze geven is dat De Crem moet stoppen met
te doen alsof hij overlegt. Dat hij echt moet overleggen , en zelfs dat ze
bereid zijn om dat in alle constructiviteit te doen, als er maar gepraat wordt.
Ze vragen dat om drama's te vermijden. De Minister heeft er geen oren naar en
probeert zelfs aan de buitenwereld te doen alsof hij luistert en overlegt. Ik
zoek nog een sterker woord dan arrogantie, maar vindt er niet meteen één om
tegen een Minister te gebruiken. Het personeel van defensie zal zondag dan ook
tegen De Crem betogen. Ze verdienen alle steun, want ze verdienen het dat er
toch even wordt nagedacht over een ingrijpende verandering in hun al niet
altijd evidente gezinsleven. Er is nog geen mens gestorven door te luisteren
naar mensen die weten waar het over gaat, en bij te sturen op hun advies. Maar
dat niet doen ... Minister De Crem, laat uw arrogantie vallen en luister naar
de sociale partners.
